Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Θυμαμαι...........

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο πριν μερες επεσα επανω σε μια αναφορά στην αφεντομουτσουναρα μου που με εκανε να δακρυσω.........να ξαναδακρυσω.....και ετσι απλά ξαναθυμήθηκα τον λόγο ύπαρξης αυτου του blog.

Μια αναφορά απο την ποιο γλυκια "γιαγιά"......
.Θυμαμαι τις ατέλειωτες ώρες στο τηλεφωνο τα βράδια, αυτα τα ωραια βραδια μας που μονο εμεις οι δυο ξεραμε να κανουμε τοσο ομορφα.......
θυμαμαι μιά βραδιά που παραλίγο να με κανεις να ερθω στην πορτα σου, γιατι ειχες πνιγει απο τα γέλια μας.....

Κώστα θυμαμαι που έντρομη ενα βραδυ ζητησα την βοηθεια σου για το χάος που ειχα προκαλέσει απο την αμάθεια μου στα ιντερνετικα τερτίπια....
αργότερα εγινα σοφός και εδινα και συμβουλές σε αλλους.....
ποσες επισκέψεις κατ,οίκον εχω κανει για να στησω τα νέα μπλοκοσπιτακια τους;....

θυμαμαι ενα πρωινό που κτυπάει το τηλέφωνο και μιά φωνή μου λέει:
ειμαι η Λούρδη δεν με ξέρεις αλλά εχω αφησει κάτι γιά σενα εδω......
από τότε εγιναν οι αγαπημένες μου βελόνες οι ξυλινες.......
θυμαμαι την αχτιδα μας που μολις ανοιξε η πόρτα της μιά τεράστια αγκαλιά με περιμενε.....ο Δημητρης της πάντως κάνει τον ωραιότερο καφε.....Χρυσούλα μου λείπεις βρε θηρίο.......

θυμαμαι το ποιο γλυκό παιδι του διαδικτύου την Αλεξανδρα μας, πολλοί οι καφεδες που ήπιαμε κάθε φορά που έρχεσαι Αθήνα.........

θυμάμαι το ύφος της Μιλού οταν άνοιξα το πακετο σου ριρί μου και μυρισε στο χάρτινο πατρόν τον ΤΟΜΜΥ....

θυμάμαι τις δύσκολες ωρες μου που μοιράστηκα τον πόνο μου μαζι σας και ήσασταν εδω όλοι να μου τον απαλύνετε
 (όσο μπορει να απαλύνει ενας χαμός αγαπημενου), μα όμως κανατε καλη δουλεια να το ξερετε......

μου χάρισε πολλες -πολλές  χαρές, μα και  αρκετές λύπες και απογοητεύσεις ετουτο το παραθυρο που αργότερα εγινε πόρτα.

Πόρτα ορθάνοικτη σε ολους.

Και το σπουδαιότερο;! μου χάρισε δυο υπέροχες φίλες.....τι λέω μωρέ ΟΧΙ φίλες, αδερφές.
Μοιράστηκα μαζί τους και μοιράζομαι ακομη τα πάντα, εκει ειναι οταν θέλω να κλάψω, να χαρώ, να ζητήσω βοήθεια, να μιλήσω απλα σε κάποιον.....και το ωραιότερο της υπόθεσης ειναι οτι την μία δεν την εχω γνωρισει από κοντά ακόμη......
Εύα μου, Ζαχαρένια μου σας ευχαριστώ πολύ που εισαστε στην ζωη μου!!!!!!

Ευχαριστώ πολύ και ολους εσας που γνώρισα και ο κάθε ένας σας μου έδωσε ενα μάθημα ζωής.
Εμαθα να ξεχωρίζω ανθρώπους, συμπεριφορές,
έμαθα να ξεχωρίζω τον λόγο που με πλησιαζει κάποιος,
έμαθα οτι υπάρχουν λογής-λογής άνθρωποι και άνθρωποι......
έμαθα οτι τελικά δεν αξίζει καθόλου το περιτύλιγμα σε ένα πακέτο αλλά το περιεχόμενο.
Εισέπραξα όμως και πολλή πολλή αγάπη, που ακόμη και τώρα σε δύσκολους καιρούς για ολους μας υπαρχει ακόμη το χαμόγελο.


Ξέρω οτι εχω κάνει πολύ αραιές πιά τις αναρτησεις μου, αλλά είπαμε ε;!
ΕΓΙΝΑ ΣΟΦΟΣ και έμαθα οτι το καλό τα πράγμα αργεί. 
Δεν εχω κάτι άλλο να σας πω, αυτά μόνο.
 Ενοιωσα την ανάγκη να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ βρε παιδιά!!!!!!