Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Καλημερα!!!!!!!!

μια γλυκιά καλημέρα, με ενα αγαπημενο γλυκο της οικογενείας που ισα-ισα που πρόλαβα να το φωτογραφίσω........πριν εξαφανιστεί.

Προφιτερόλ σπιτικό!!!!!!!!!!!!


η συνταγή πολυ εύκολη αν και εχει λιγη δουλίτσα.
Χρειάστηκα 20 σουδακια, κρεμα ζαχαροπλαστικής και γλασο σοκολάτας αι έτοιμο το προφιτερόλ μας.

οσο για την Μιλου; περιμένοντας  να της δώσουμε μια κουταλιά την πηρε ο ύπνος!!!!
Σας ευχομαι μια γλυκιά Κυριακη και μια ποιο γλυκιά εβδομάδα.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Ένα ήσυχο; απόγευμα...............

καλήμερα σε ολη την γειτονιά!!!!!!!!!!!!!!!!
Μετα τις φουρτούνες έρχονται πάντα οι όμορφες στιγμές...............
Ολη η οικογένεια Πουαντερι απολαμβάνει ένα ήσυχο απόγευμα στο σαλόνι της.!
ο γιος ήρεμος πια, παίζει το παιχνίδι του χωρίς να δινει σημασία στα παρακάλια μου να πάρω για λιγο το LP.........




η κορη εχει έμπνευση και έπεσε με τα μούτρα στις χάντρες της φτιάχνοντας βραχιολακια και δαχτυλίδια..................


η μαμα καμαρώνει το πλεκτο της, (κοντευει να τελειωσει) και ελπιζω σήμερα να το δειτε ολοκληρωμένο........
σε ένα διάλειμμα για τσιγάρο, κέντησα με μερικές χάντρες και εγω (απο την παλέτα της κορης) την καρφίτσα μου.
 ο μπαμπάς μας (μονο το μπούτι του φαίνεται) πινει το αρωματικό του τσάι απολαμβάνοντας ενα ωραιο κομμάτι τσουρέκι.........ουτε αυτο μας αφησε να βγάλουμε.
οσο για την Μιλου; σαν γνήσιος φύλακας.......
ήσυχη πια οτι ολη η οικογένεια ειναι εντάξει κοιμάται πλάι μας φορώντας το όμορφο βρακάκι της με στάμπες απο την Barbie......είναι και μια κυρία τι να κάνουμε?????????

φυσικά οχι για πολυ ολα αυτα............γιατι η Ειρηνη μου έκανε πυρετό και μας αναστάτωσε.

Ευτυχώς όμως δεν είναι τίποτα το σπουδαίο.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Το σκοτεινο μυαλο μιας μανας..............

 κάθομαι στον καναπε μου πλέκω και σκέφτομαι διαφορα.
Τι το ήθελα; Οι σκεψεις μου με κάνανε να αφήσω στην ακρη το πλεκτο και να χαθεί το βλέμμα μου στο κενό, γιατί το μυαλό μου έτρεχε με χίλια.

Εγινες μανα ε; μπράβο σου!!!!!!!!!
δεν ειναι και πολυ δύσκολο να το ταΐσεις, να αλλάξεις την πανα του οταν λερωθεί,
να το βοηθήσεις να ανέβει στην κούνια,
να κρατήσεις το χερακι του για να γράψει σωστά το γραμματάκι του στο τετράδιο της ιχνηλασίας,
να ακούσεις το πρώτο του ποίημα και να κλαις λες και σε βρηκε μεγάλο κακό...............
και η χαρά σου; τεράστια!!!!

Βλέπεις το λουλουδάκι σου να μεγαλώνει μερα με την μερα!!!
Το ντυνεις, το στολίζεις, σαν να ειναι η κούκλα σου που παίζεις μαζι της.
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς οτι δεν ειναι πιά μωρο, δεν ειναι το παιχνιδάκι σου που θα παίζεις  και θα κάνεις εσυ οτι θες μαζι του.

Ξύπνα βρε ΜΑΝΑ εχεις απέναντί σου έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο, με την δικη του σκεψη,
τα δικα του κριτήρια, την δικη του γνώμη σε θέματα που το αφορούν.
Και τοτε τρως το χαστούκι σου και συνέρχεσαι, και αρχίζεις να τρέχεις για να προλάβεις να του πεις ολα οσα θα το προστατέψουν απο τις κακοτοπιές.
Απέκτησες ξαφνικά την ανάγκη να το κλείσεις σε μια μεγάλη γυάλα αεροστεγώς.
Ποιος; εσύ που οταν ήσουν στην δικη του καρέκλα έλεγες:
Εγω δεν θα κανω αυτό,
δεν θα κάνω εκείνο,
δεν θα είμαι σαν την μανα μου που μου έλεγε οχι εδω, οχι εκει.....
δεν-δεν-δεν.
Που να ήξερα η φτωχή; αλλά βλεπεις η σοφία δεν έρχεται ετσι ξαφνικά.

Εγινες 15 χρονων, ενας σπουδαιος σταθμος στην ζωη σου.............
εγω πρεπει να εχω τα ματια μου και τα αυτιά μου ορθάνοιχτα,
μήπως και λοξοδρομήσεις,
μηπως και σε κοροϊδέψουν,
μηπως και σε πληγώσουν.......μηπως αυτο, μηπως εκεινο.
ΜΗΠΩΣ ομως το πιο σωστο ειναι να το αφησω να κανει τα λαθη του;
άλλωστε και εγω μεσα απο λάθη μου έγινα "σοφη" και εφτασα εδω που ειμαι σημερα.
Θελω να ειμαι μια μανα εξελιγμένη,
μια μανα που δεν θα φοβάται να με ρωτησει κατι,
που δεν θα αναγκαστεί να μου πει ψεματα για την κοπάνα στο σχολείο,
που θα τρέξει ολο χαρα να μου διηγηθεί το πρωτο του φλερτ....
που δεν θα  ντρέπεται να ανοίξει καθε ειδους συζήτηση μαζι μου,
θα τρέχει να μου πει τα νεα της ημερας του χωρις να κρύψει τιποτα,
μια μανα-τοίχος που θα ακουμπήσει επάνω του οταν θα δυσκολευτεί, θα πληγωθεί, θα κλάψει για τον πρωτο του χαμενο ερωτα, θα χαρεί για την πρώτη του νικη.
Θελω να ειμαι η καλη και ξηγημένη μανα του,
οχι φιλη του ομως, δεν θελω να ειμαι φιλαράκι του άλλωστε εχει πολλά και θα κανει περισσότερα φιλαράκια στην ζωη του.
Είμαι στην άλλη καρέκλα πια, και απο την αγωνία μου αν θα το εφοδιάσω σωστά ξέχασα να αλλάξω θέση για να μπορέσω να το καταλάβω καλύτερα.
Εκανα το πρωτο μου ολίσθημα.........και δεν ντρεπομαι να το πω, θα απολογηθώ εδω σε σας.
Αντι να προσπαθήσω να καταλαβω αυτο που μου ελεγε, απλα εγω η χαζή, έστρεψα το δαχτυλο μου και κουνώντας το με ύφος τρανού ξερόλα αρχισα να του απαγορεύω διαφορα και να του λεω ολο στόμφο οχι σ'αυτο, οχι σε κεινο, ΟΧΙ-ΟΧΙ- ΟΧΙ.
 Δεν προσπάθησα καν να τον καταλάβω, δεν σκέφτηκα ουτε μια στιγμη οτι ειναι πια εφηβος, και το αιμα του βραζει, οι ορμονες του παιζουν τρελο χορο, και εχει  αναγκη  να μου δειξει οτι ειναι πια μεγαλος και υπαρχει και αυτος μεσα στο σπίτι.
Το μεγαλο μου λαθος,
γιατι κινδυνεύω να τον χάσω απο κοντα μου κάνοντας τέτοια λαθη,
κινδυνεύω να μην τρέξει σε μενα οταν θα χρειαστεί καποιον να ακουμπήσει και να πει τον πονο του.

Λοιπον, οταν εισαι γονιός εχεις υποχρέωση να εισαι παντα οπλισμένος με τεράστια υπομονή, να εισαι ικανος οχι μονο να μιλάς αλλά και να ακούς,
να καταπίνεις τις φοβίες σου, τις αγωνίες σου και να φοράς παντα την μασκα της ηρεμίας και της ήσυχης μανας που θα δείχνει σίγουρη και περήφανη για το δικο της παιδι.
Το φιδι που σε τρωει απο μεσα σου μην το βγάλεις πότε προς τα εξω.
Οτι σε απασχολεί, κρατα το για τον εαυτο σου, ποτε μην του το μεταφέρεις, γιατι ναι ειναι πια έφηβος, αρχισε να μεγαλώνει ΑΛΛΑ δεν παύει να ειναι το παιδι σου που θα αντιδράσει ανάποδα σε καθε σου ΟΧΙ, ή ΔΕΝ. Σε καθε απαγορεύεται δικο σου θα εχει την αναγκη να δοκιμάσει το όριό σου.
Γιαυτό μανουλα καλη πρόσεχε!!!!!!!!!!!!!
Σε καθε του βημα να εισαι πότε διπλα του και πότε απο πισω του, αστο να κανει τα δικα του λαθη, αστο να σου δείξει ποσο πολύ αξίζει και ξερει, δώστου χώρο να ελιχθεί και να κινηθεί άνετα, φροντίζοντας παντα διακριτικά και απο απόσταση εσυ να ειναι τα λαθη του οσο γινεται πιο μικρα και ανώδυνα, να ειναι τα χαστούκια του που θα φαει και αυτος απο την ζωη οσο γίνεται πιο μαλακά.
Μην ξεχνάμε οτι ναι! ειναι τα παιδιά μας αλλά δεν ειναι τα κτήματά μας.

Αντε μωρε σας ζάλισα σημερα ε;
Τι να κανω ομως και εγω η δόλια μανα; εχω τις ανησυχίες μου.
Εξάλλου αν δεν πάθεις πως θα μάθεις; ε;! και εγω σιγα-σιγα μαθαίνω.
Ελπιζω ύστερα απο πολλα χρονια να λενε τα παιδιά μου οτι είχανε μια καλη μαμα και  εύχομαι και σε ολες τις μαμάδες το ιδιο.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

17 Νοεμβρη.........

το μαντατο για την Αννα!


κι οσο ελεγε η κορη μου:...και προπαντός μην κλάψεις
τοσο τα μάτια μου γεμίζανε.

εδω ο προλογος για την εναρξη της γιορτης.

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Εδω ειμαι και εγω....................

και ενα βραβείο απο την Αγαπη για Δημιουργία, την ευχαριστώ πολυ!!!!

ξερω, ξερω εχω καιρο να φανω μα ειχα πολλα και διάφορα να κανω.
Δεν ξεχνω ομως το αγαπημένο μου blogακι
που χάρη σε αυτο σας γνώρισα όλους εσας!!!!


Πριν απο καιρο σας ειχα δείξει την κάπα που επλεκα ε;
η οποια πήγαινε πολυ καλα και σχεδον τέλειωνε...........ήμουν στο τελευταίο κουβαρι,
μα εκανα ενα λαθος, το οποιο το ανακάλυψα αφου ειχα προχωρήσει 5 γύρους η τρελη.
Βλεπετε; αυτα παθαίνει όποιος πλέκει οπου βρεθεί και εγω το λαθος το εκανα πλέκοντας μεσα στο λεωφορείο.
Οταν πρόκειται να ξηλώσω ρε παιδια με πιάνει η ψυχή μου, δεν μου αρεσει καθολου και ετσι την άφησα λιγο στην ακρη (οχι για πολυ ομως) και μη μπορώντας να κάτσω χωρις πλεξιμο ξεκίνησα άλλη μια καζάκα.
με αυτο εδω το μαλλί που το εχω ερωτευτεί πραγματικά............
αυτα τα νεα μου, σας εύχομαι καλη εβδομάδα που ομολογώ οτι μου αρεσει που μπηκε με κρυο και χιόνια.